Męska ścieżka ruchu – Przebudzenie

Ekspresja. Wewnętrzna siła. Granice.

Kiedy ciało już się zakorzeni, kiedy wrócisz do siebie, do swojego oddechu i ciężaru stóp — wtedy przychodzi kolejny krok.

Przebudzenie.

To moment, w którym energia zaczyna płynąć w górę.
Z miednicy do klatki piersiowej.
Z brzucha do gardła.
Z wnętrza — na zewnątrz.

Czym jest męska ścieżka ruchu?

To droga do wyrażania siebie.
Do ekspresji, która nie musi być głośna — ale jest prawdziwa.
To nauka mówienia „tak” i „nie” ciałem.
To świadome stawianie granic — nie jako tarczy, ale jako ramy, w których możesz być sobą.

To również taniec.
Ale inny. Bardziej wybuchowy, pulsujący, czasem surowy.
To ruch, który domaga się głosu — niekoniecznie słów, ale wyrazu.
To ciało, które mówi:
„Tu jestem. To czuję. Tego chcę.”

Przebudzenie

Ciało, które było ugruntowane, zaczyna się budzić do działania.
Nie z miejsca napięcia, ale z miejsca siły.
Z przestrzeni, gdzie emocja może zostać wyrażona —
bez oceny, bez tłumienia, bez lęku.

To ruch intensywny, wyrazisty, czasem rytmiczny jak bębny, czasem pulsujący jak serce.
To tupnięcie nogą.
Rozpostarcie ramion.
Krzyk ciała, który nie niszczy — tylko uwalnia.

Czego uczymy się w tej praktyce?

W męskiej ścieżce ruchu uczymy się, jak:

• Wyrażać emocje poprzez ruch, a nie tylko słowa.
  Zamiast chować złość — poruszyć ją.
  Zamiast tłumić radość — pozwolić jej tańczyć.
• Stawiać granice w ciele.
  Poprzez postawę, gest, decyzję: „Tu jestem. To moje miejsce.”
• Odkrywać wewnętrzną siłę.
  Nie przez walkę, ale przez obecność.
• Pozwalać sobie na widzialność.
  Bez wstydu, bez przepraszania, bez umniejszania siebie.

Maska opada. Pojawiasz się Ty.

Na tej ścieżce przestajesz udawać.
Przestajesz być grzeczna. Miła. Dopasowana.
Bo ciało nie zna masek.
Ciało zna prawdę.

Ruch przestaje być formą, a staje się aktem odwagi.
Każde tupnięcie, każde uderzenie dłoni o ziemię to znak, że się budzisz.
I że masz prawo:
być widoczna. Być słyszana. Być sobą — w ruchu.

Dlaczego to takie ważne?

Bo ekspresja bez korzeni staje się chaosem.
A korzenie bez ekspresji — więzieniem.

Potrzebujemy obu jakości.
Potrzebujemy żeńskiej obecności i męskiej ekspresji — zintegrowanych, współobecnych, w harmonii.

Przebudzenie to nie wybuch. To otwarcie.
To moment, w którym ciało już nie tylko czuje.
Ono zaczyna mówić. Tańczyć. Wyrażać.